Historia Leica

Zanim pojawily się kamery

Zanim pojawiła się pierwsza Leica, firma Leitz pracowała już przez 60 lat z instrumentami optycznymi — soczewkami, mikroskopami, mechaniką precyzyjną. Kiedy Oscar Barnack przyszedł do niej w 1911 roku, ta kultura precyzji umożliwiła stworzenie pierwszego funkcjonującego aparatu 35-milimetrowego

1913. Ur-Leica

Oscar Barnack, inżynier mechanik z astmą, pracował w Leitz od 1911 roku. Ciężkie aparaty płytowe fizycznie wyczerpywały go podczas podróży. Obrócił rolkę filmu 35 mm poziomo i podwoił ramkę — w ten sposób powstał format 24×36, który nadal stanowi podstawę czujników pełnoklatkowych

Tajny album Ernsta Leitza II

W 1914 roku właściciel firmy, który wcale nie był fotografem, zabrał prototyp aparatu w podróż biznesową do Nowego Jorku. Bez zaplanowania to zrobił, wykonał całą serię zdjęć scen ulicznych miasta — fotografię uliczną w formie, którą znamy dzisiaj. To osobiste doświadczenie mogło być impulsem do wprowadzenia aparatu do produkcji.

„Podejmujemy to ryzyko"

Pierwsza wojna światowa i kryzys powojenný opóźniły uruchomienie o 10 lat — gotowy prototyp leżał w szufladzie. W 1923 roku Ernst Leitz II odważył się podjąć ryzyko, pomimo wątpliwości inżynierów i niepewnego rynku: „Nakazuję: podejmujemy to ryzyko". Decyzja, która miała określić całą przyszłość firmy.

1925. Leica I wkracza na rynek

Debiut na wiosennym salonie w Lipsku. Jedynym aparatem na rynku zdolnym doskonale uchwycić spontaniczny moment. Spontaniczne ujęcia i nowe perspektywy dały dziennikaństwu nowy język — doniesienia zaczęły zastępować inscenizowane fotografie i ilustracje w gazetach i magazynach.

„Za Gare Saint-Lazare" (1932) — Henri Cartier-Bresson

Jedna z najsłynniejszych fotografii ulicznych w historii, uchwycająca mężczyznę przeskakującego kałużę za dworem kolejowym w Paryżu. Autor wykonał tylko jedną klatkę, nie mogąc zobaczyć, czy uchwycił moment.

„Autoportret w lusterkach" (1931)

Niemiecki fotografka awangardy Ilse Bing, zwana „Królową Leicii", stworzyła ten słynny autoportret w Paryżu przy użyciu systemu luster. Fotografia jednocześnie pokazuje jej profil i widok frontalny z aparatem Leica I przytulonym do oka.

1932–33. Leica II i III

Pierwszy model z wbudowanym dalmierzem — współcześni żartobliwie nazwali nowy wygląd aparatu „dwuokim". Ówczesna reklama opisywała to jako „automatyczne ostrowanie": działało szybciej i dawało znacznie wyższy odsetek ostrych zdjęć. Rok później Leica III dodała drugi pierścień szybkości migawki.

„Śmierć żołnierza republikanów" (1936) — Robert Capa

Najsławniejsza i najbardziej kontrowersyjna wojenna fotografia XX wieku, wykonana podczas hiszpańskiej wojny domowej. Uchwycza moment, gdy żołnierz republikanin zostaje trafiony kulą.

„An der Marne" (1938) – Henri Cartier-Bresson

W 1936 roku rząd francuski wprowadził pierwszy obowiązkowy urlop dla pracowników. Zdjęcie pokazuje rodzinę robotniczą na pikniku nad brzegami Marny w pobliżu Paryża, co wcześniej było przywilejem tylko dla burżuazji.

1939. Wojna

Goebbels nazwał Leicę „bronią" propagandy. Tym samym aparatem Ernst Leitz II uratował pracowników żydowskich — wysyłając ich za granicę pod pozorem „podróży biznesowych" i dając im aparat jako prezent pożegnalny. Jego córka Elsie spędziła za to trzy miesiące w więzieniu.

Fotografia „Oczy nienawiści" (1933) — Alfred Eisenstaedt

„Pocałunek na Times Square" (1945) – Alfred Eisenstaedt

Fotografia została wykonana 14 sierpnia 1945 roku podczas obchodów zakończenia drugiej wojny światowej w Nowym Jorku. Pokazuje marynarza George'a Mendonsy całującego pielęgniarkę Gretę Zimmer Friedman wśród tłumu.

1953. Soczewka bez radioaktywności

Summicron był pierwszym dużym przełomem w optyce Leitza w okresie powojennym. Soczewki sprzed wojny były często wykonane ze szkła z radioaktywnym torazem — zapewniało to wyższy współczynnik refrakcji, ale żółkło i emitowało promieniowanie w miarę upływu czasu. Summicron osiągnął tę samą ostrość z nowym, bezpieczniejszym szkłem lantanowym.

1954. Leica M3

Po śmierci Barnacka projektowaniem kierował Willy Stein — z naciskiem na prostotę, ergonomię i precyzję, które nadal definiują Leicę. Model był tak zaawansowany w czasie, że podstawowy projekt systemu M pozostał praktycznie niezmieniony przez następne 70 lat.

„Heroiczny bojownik guerilleros" (1960) — Alberto Korda

Portret Che Guevary na wiecu w Hawanie po wybuchu statku La Coubre. Fotografia stała się najbardziej reprodukowanym portetem w historii ludzkości, zdobiąc miliony plakatów i koszulek.

„Dziewczyna na zdjęciu / Dziewczyna napalmu" (1972) — Nick Ut

Dziewięcioletnia Kim Phuc biegnie naga po drodze po ataku napalmu podczas wojny wietnamskiej. Fotografia zmieniła opinię publiczną w Ameryce na temat wojny wietnamskiej, przyspieszając jej koniec.

David Bowie na Transsyberyjskim Ekspresie (1973) — Geoff MacCormack

David Bowie podczas podróży przez Związek Radziecki pociągiem z Tokio do Londynu. Ikoniczna seria, która pokazała ikona muzyki rockowej w nietypowym, intymnym i przytulnym otoczeniu podczas zimnej wojny.

„Afgańska dziewczyna" (1984) — Steve McCurry

Portret dwunastoletniej Sharbat Guli w obozie uchodźców w Pakistanie. Zielone oczy dziewczyny stały się „Mona Lisą Trzeciego Świata" i najbardziej słynnym okładką National Geographic w historii.

„Skok do wolności" (1961) — Peter Leibing

Dziewiętnaastoletni żołnierz straży granicznej Niemiec Wschodnich Hans Konrad Schumann przeskakuje drut na stronę zachodnią podczas budowy muru berlińskiego. Fotografia stała się głównym symbolem pragnienia wolności.